
6.7.09
17.2.09
Campaña pola abstención

6.2.09
Forjarien Kanta
Atopamos esta preciosa canción da que poñemos unha traducción ao castelán. Veredes que as boas letras tampouco teñen fronteiras. Supera con moito á nosa da... "Virxe de Guadalupe cando vai pola ribeira, ribeirá". Así que a practicar....
Hoy los forjadores, dejando el trabajo venimos todos a la calle, apagados del todo los hornos, a hacer una protesta. Hemos tirado allí mismo a un ladolos martillos y hierros, no queremos ir otra vez a ese lugar a trabajar.Dinbili , danba! noche y día entre fuegos y humos sin sosiego ni descanso para nuestro mal,por eso, dejado el trabajo,venimos todos a una.Viva, sí viva siempre, viva el forjador!trabajador habil, sensato y martilleante enterremos, sí, enterremos siempre al jefe!no nos harán todo lo que quieren.Si no nos da la razón a nosotros,si no nos da bien como se debe,le daremos fuego a nuestra fábrica y a toda la casa del jefe. Por comer tres alubias tanto cansancio y penas,encuentran medio podridaslas entrañas del forjador. A nuestra costa hacen los jefes lo que quieren,a nuestra costa engordan sus bolsillos. Desde muy pronto empezar a trabajarente fuegos y humos,dinbili, danba! sin parar,hasta que oscurece del todo, rompiéndosenos toda la ropa y en perjuicio de nuestra salud. Si no nos aumentan a nosotros el jornal nosotros no volvemos al trabajo, si con razón pedimos másde ninguna manera nos asustan esos. Si no nos da la razón a nosotros,si no nos da bien como se debe, le daremos fuego a nuestra fábrica y a toda la casa del jefe.
13.1.09
Palestina
Cuando ya nada se espera personalmente exaltante,mas se palpita y se sigue más acá de la conciencia,
fieramente existiendo, ciegamente afirmado,
como un pulso que golpea las tinieblas,
cuando se miran de frente
los vertiginosos ojos claros de la muerte,
se dicen las verdades:
las bárbaras, terribles, amorosas crueldades.
Se dicen los poemas
que ensanchan los pulmones de cuantos, asfixiados,
piden ser, piden ritmo,
piden ley para aquello que sienten excesivo.
Con la velocidad del instinto,
con el rayo del prodigio,
como mágica evidencia, lo real se nos convierte
en lo idéntico a sí mismo.
Poesía para el pobre, poesía necesaria
como el pan de cada día,
como el aire que exigimos trece veces por minuto,
para ser y en tanto somos dar un sí que glorifica.
Porque vivimos a golpes, porque apenas si nos dejan
decir que somos quien somos,
nuestros cantares no pueden ser sin pecado un adorno.
Estamos tocando el fondo.
Maldigo la poesía concebida como un lujo
cultural por los neutrales
que, lavándose las manos, se desentienden y evaden.
Maldigo la poesía de quien no toma partido hasta
mancharse.
Hago mías las faltas. Siento en mí a cuantos sufren
y canto respirando.
Canto, y canto, y cantando más allá de mis penas
personales, me ensancho.
Quisiera daros vida, provocar nuevos actos,
y calculo por eso con técnica qué puedo.
Me siento un ingeniero del verso y un obrero
que trabaja con otros a España en sus aceros.
Tal es mi poesía: poesía-herramienta
a la vez que latido de lo unánime y ciego.
Tal es, arma cargada de futuro expansivo
con que te apunto al pecho.
No es una poesía gota a gota pensada.
No es un bello producto. No es un fruto perfecto.
Es algo como el aire que todos respiramos
y es el canto que espacia cuanto dentro llevamos.
Son palabras que todos repetimos sintiendo
como nuestras, y vuelan. Son más que lo mentado.
Son lo más necesario: lo que no tiene nombre.
Son gritos en el cielo, y en la tierra son actos.
Gabriel Celaya.
Publicado hoxe no blog de Suso e que reproducimos aquí.
8.12.08
Alexandros tiña 15 anos
17.11.08
Desta volta quedamonos coas ganas.
Queriamos traer a Lucio, e de feito tiñamos a súa promesa, pero fallamos nós. Non tivemos tempo de organizalo e quedamos sen sala. Teremos que contentarnos con ir a Ferrol. Aquí sí. Aproveitando as Xornadas que fan os nosos compañeiros de Unión Libertaria. Así que vos deixamos o programa completo.-*Miguel Íñiguez fará a presentación da Enciclopedia Histórica do Anarquismo Español.
Martes 18:
Crise, autoxestión e iniciativas sociais
Participan: Cooperativa cultural Ferrolterra-Eume, cooperativa de consumo A Xoaniña, Ferroltroca, Radio Filispim, Masa Crítica
Mércores 19:
Carmen Blanco presentará o monográfico da revista Unión Libre "A voz das vítimas do 36"
Xoves 20:
Acto homenaxe ás victimas do franquismo diante do antigo cemiterio de Canido
Venres 21:
Charla coloquio con Lucio Urtubia, albanel e militante anarquista protagonista do documental "Anarquista, atracador y falsificador pero sobre todo... albañil"
2.11.08
Lucio Urtubia en Betanzos.
Parece que algo se move en Betanzos. Xusto cando os nosos amigos da C.N.T. fan a súa presentación pública en Betanzos o 14 de Novembro, nós temos previsto facer a nosa e invitar a Lucio Urtubia.
-¿Pero quen carallo é Lucio Urtubia?
- Un anarquista de 76 anos, falsificador mundialmente coñecido, pero sobre todo un albanel.
Teredes en breve más información con data e hora deste acto. De momento deixamos un video sobre a súa vida para ir abrindo apetito e unha entrevista moi interesante..
